فراواني و الگوي اسيفيكاسيون ليگامان استايلوهايوئيد در راديوگرافي‌هاي پانوراميك

سابقه و هدف: طويل شدگي زائده استايلوئيد ممكن است منجر به ايجاد سندرم ايگل شود. هدف اين مطالعه، بررسي فراواني و الگوي اسيفيكاسيون زائده استايلوئيد طويل‌شده (ESP) در راديوگرافي پانوراميك ديجيتال و ارزيابي ارتباط آن ها با جنسيت و سن بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه گذشته‌نگر، 400 راديوگرافي پانوراميك ديجيتال بيماران مراجعه‌كننده به بخش راديولوژي دهان و فك و صورت دانشكده دندانپزشكي در دانشگاه علوم پزشكي مازندران مورد بررسي قرار گرفت. طول زائده استايلوئيد اندازه گيري شد و به انواع طويل‌شده، سودوآرتيكولاتور و قطعه اي طبقه‌بندي شد. طول مساوي يا بيش از 30 ميلي متر به عنوان زائده استايلوئيد طويل‌شده در نظر گرفته شد. داده ها توسط SPSS و با استفاده از آزمون هاي chisqure، Ttest و correlation تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها: تصاوير راديوگرافي 400 بيمار شامل 167 مرد (42 درصد) و 233 زن (58 درصد) از 11 تا 79 سال (13.43 ±38.48) مورد بررسي قرار گرفت. زائده استايلوئيد طويل‌شده در 118 نفر (29.5 درصد) مشاهده شد. فراواني ESP در مردان (50.8 درصد) به طور معناداري بيش‌تر از زنان (49.1 درصد) بود (0.016=P). همچنين شيوع ESP در افراد مسن به صورت معناداري بيش‌تر بود (P 0.001). از ميان انواع ESP، تايپ Iota; فراواني بيش‌تري داشت. استنتاج: زائده استايلوئيد طويل‌شده در جمعيت مورد بررسي نسبتاً شايع بود و با جنس و سن ارتباط قابل توجهي داشت (شايع‌تر در مردان).