سياست‌گذاري جنگل‌هاي شمال ايران به مثابه مسأله سياستي بدخيم؛ دلالت هاي راهبردي

امروزه مسائل محيط زيستي از چنان گستردگي و پيچيدگي برخوردار گرديده‌اند كه به ندرت كشوري را مي‌توان يافت درگير اين موضوعات نباشد. بر همين اساس مشكلات زيست‌محيطي نقشي اساسي را در حوزه مطالعات سياست‌گذاري ايفا نموده‌اند و به عنوان يكي از مسائل بدخيم مورد توجه قرار گرفته است. اين مسائل حاكي از موضوعاتي مقاوم، پيچيده، تكراري مي‌باشد. سؤال اصلي مقاله حاضر اين است: اصول لازم براي سياست‌گذاري جنگل‌هاي شمال و دلالت‌هاي راهبردي آن چيست؟ با كاربست نظريه مسائل بدخيم ريتل و وبر و حكمراني جنگل و استفاده از روش تحقيق توصيفيتحليلي به دنبال پاسخ آن هستيم. مسائل سياستي ناشي از تعامل محيط داخلي و خارجي و بر اساس مشاركت همگاني در دستوركار سياست‌گذاري جنگل قرار مي‌گيرند. اصول راهبردي چنين سياست‌گذاري براي ايران بايد با رهيافت همكاري جويانه در مواجه با مسائل بدخيم و با رويكرد حكمراني جنگل (دولت، جامعه مدني، بخش خصوصي و سازمان‌هاي محلي) باشد. رويكرد حكمراني جنگل (دولت، جامعه مدني، بخش خصوصي و سازمان‌هاي محلي) باشد.