دريانوردي و امور مرتبط با آن در اندلس، از آغاز ورود اسلام تا پايان دوره امويانِ اندلس (422-92 ق)

موقعيت جغرافيايي اندلس و اينكه از سه جهت با دريا احاطه‌ شده، باعث شد تا مسلمانان بندرها و لنگرگاه‌ هاي متعددي در اطراف آن بنا كنند. در سال ‌هاي آغازين ورود مسلمين به اندلس و در آغاز حكومت امويان، دريانوردي و ناوگان نظامي از امور مهم به شمار نمي‌ آمد، زيرا فرمانروايانِ مسلمان سرگرم استقرار حكومت و سركوب قيام‌ هاي داخلي و نبردهايي در خشكي بودند. اما امويان از زمان عبدالرحمن اوسط (حك 238206 ق) و پس از حملات نورمان‌ ها به سواحل اندلس در سال 229 ق، اهتمام ويژه‌ اي به ساختِ ناوگان نظامي مبذول نمودند و در واقع آغازِ پايه‌ گذاري و توجه به دريانوردي را در اندلس از اين زمان بايد دانست. از اين پس، اميران اموي، اهتمام بسياري به تقويت ناوگان نظامي داشته و از نيروي دريايي استفاده‌ ي زيادي براي مقابله با نورمان‌ ها و محدودكردن نفوذ فاطميان نمودند. اين توجه به امور دريانوردي باعث شد تا در اندلس پادگان ها و استحكامات دريايي متعددي بنا گرديده و منصبِ اميرالبحر از جايگاه والايي برخوردار شود. المريه مهم ترين بندر نظامي گرديد و در تعدادي از بنادر، كارخانه‌ هاي كشتي‌ سازي ساخته‌ شد.