ارزيابي روش‌هاي تخمين پارامترهاي نفوذ در آبياري جويچه‌اي با حضور سوپرجاذب‌ها

اضافه كردن سوپرجاذب به خاك مي‌تواند نقش مؤثري در كاهش تلفات آب داشته باشد. با توجه به اهميت تخمين نفوذ در طراحي و ارزيابي آبياري سطحي، در اين مطالعه چهار روش بهينه‌سازي چندسطحي، دونقطه‌اي اليوت واكر، IPARM و SIPARID در شرايط حضور سوپرجاذب مورد ارزيابي قرار گرفتند. آزمايش‌ها در بهار و تابستان 1397 طي پنج نوبت آبياري بصورت جويچه‌اي در مزرعه تحقيقاتي پرديس ابوريحان در شرايط بدون كشت، جمعاً برروي 10 جويچه اصلي با دو نوع سوپر جاذب (A200 و استاكوزورب)، دو مقدار (16 و 30 گرم در مترمربع) و دو شدت جريان (3/0 و 6/0 ليتر بر ثانيه) انجام شد. نتايج نشان داد كه اضافه كردن سوپرجاذب باعث افزايش حجم آب نفوذ يافته (در دبي كم از 9/5 تا 9/18 درصد و در دبي بالا از 5/5 تا 1/18 درصد) شد و هر چه مقدارسوپر جاذب بيشتر شد مقدار اثرگزاري افزايش داشت و در شدت جريان ورودي بالاتر اين تأثير كمتر بود. در مقايسه دو پليمر، سوپرجاذب استاكوزورب بر افزايش مقدار نفوذ آب تأثير بيشتري نسبت به A200 داشت (4/3 و 3/3 درصد در دبي كم و 5/0 و 7/1 درصد در دبي بالا). روش بهينه‌سازي چندسطحي با كمترين خطاي نسبي، حدود 1% در برآورد پارامترهاي معادله نفوذ بهترين عملكرد را ارائه داد. مدل IPARM و روش دونقطه‌اي اليوت واكر نيز عمكرد قابل قبولي داشتند. مدل SIPARID با خطاي نسبي بالا و نوسان زياد عملكرد مناسبي در اين مطالعه نداشت. همچنين با افزايش شدت جريان ورودي به جويچه‌ها، دقت مدل IPARM و روش دو نقطه‌اي كم شد.