نظام نوآوري فناوري نانو در ايران بر اساس عناصر كاركردي و ساختاري

زمينه و هدف: فناوري نانو به عنوان يكي از مهم‌ترين پيشران‌هاي نوآوري به شمار مي‌رود. با توجه به اهميت اين فناوري، در پژوهش حاضر به بررسي و تحليل هم‌زمان عناصر ساختاري و كاركردي نظام نوآوري فناوري نانو در ايران پرداخته شده است. روش‌شناسي: در اين پژوهش از استراتژي پژوهش كمّي و ابزار پرسشنامه براي گردآوري داده‌ها استفاده شده است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل سياست‌گذاران، مديران شركت‌ها و اساتيد دانشگاه در حوزه فناوري نانو بود. گردآوري داده‌ها به صورت تحليليتوصيفي از طريق اطلاعات پرسشنامه‌ها، اسناد و گزارش‌هاي منتشر شده در حوزه نانو فناوري انجام شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان دهنده ضعف تعاملات بين بازيگران نظام نوآوري نانو فناوري است. همچنين كاركرد بسيج منابع در وضعيت مناسب‌تر و كاركرد ايجاد مشروعيت در وضعيت ضعيف‌تري نسبت به ساير كاركردها قرار دارند كه مؤيد وجود مشكلات نظام‌مند در نظام نوآوري فناوري نانو در ايران است. نتيجه‌گيري: تمركز بر تقويت تعاملات بين بازيگران نظام نوآوري فناوري و همچنين حمايت‌هاي بيشتر براي تقويت كاركرد مشروعيت تأثير مثبتي در بهبود شرايط اين نظام خواهد داشت.