تأثير تمرينات استقامتي شديد و تناوبي شديد بر هم اكسيژنازـ1 و عامل نكروز توموري آلفا در بافت قلب موش‌هاي نر ويستار

زمينه و هدف: فعاليت ورزشي يكي از عوامل مؤثر در به وجود آمدن فشار اكسايشي است. افزايش فشار اكسايشي مي‌تواند در بروز آسيب ها و بيماري هاي قلبي ـ عروقي تأثير گذار بوده و موجب تحريك توليد سايتوكين ها از سلول هاي متعددي شود، اما از طرفي براي مقابله با اين فشار ها، بدن با فعال كردن سيستم دفاع آنتي‌اكسيداني و ساير سيستم هاي محافظت كننده به فشار اكسايشي پاسخ مي دهد. لذا هدف از پژوهش حاضر تعيين و تأثير تمرينات استقامتي شديد و تناوبي شديد بر هم اكسيژنازـ 1 و عامل نكروز توموري آلفا در بافت قلب موش هاي نر ويستار بود. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي كه در سال 1398 انجام شد، 24 سر موش صحرايي نر بالغ نژاد ويستار با سن 8 هفته، پس از 2 هفته آشناسازي و وزن‌كشي به ‌ صورت تصادفي در 3 گروه(كنترل، تمرين استقامتي شديد، تمرين تناوبي شديد)تقسيم شدند. پروتكل تمرين استقامتي شديد و تناوبي شديد شامل دويدن بر روي نوار گردان به مدت 8 هفته(5 جلسه در هفته) بود، آب و غذاي استاندارد و به ‌صورت آزادانه در اختيار آزمودني‌ها قرار گرفت. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني و 4 ساعت ناشتايي، آزمودني‌ها تشريح شدند و نمونه‌هاي بافتي جمع‌آوري شد و غلظت آنزيم HO-1 با استفاده از روش الايزا و هم‌چنين ميزان TNF-α به روش الايزا سنجش شد. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از آزمون‌هاي آماري شاپيروويلك، آناليز واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي تجزيه ‌وتحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد پس از 8 هفته تمرين استقامتي شديد و تمرين تناوبي شديد تفاوت معني داري در ميزان TNF-αو بافت قلب گروه ها وجود ندارد(p 0.05). هم‌چنين 8 هفته تمرين استقامتي شديد و تمرين تناوبي شديد تأثير معني داري بر ميزان آنزيم HO-1 بافت قلب نداشت (p 0.05). نتيجه‌گيري: با توجه به عدم تغيير ميزان HO-1 و TNF-α بافت قلب به دنبال 8 هفته تمرين استقامتي شديد و تمرين تناوبي شديد، شايد بتوان عنوان كرد كه تمرينات ورزشي منظم، با ايجاد سازگاري مفيد در سيستم آنتي‌اكسيداني، بدن را در مقابل استرس اكسيداتيو مقاوم تر مي‌كنند.