بررسي تبعات اجتماعي، فرهنگي و اخلاقي الهيات ظاهرگرايانه از منظر ملاصدرا

الهيات ظاهرگرايانه و فهم سطحي از دين، به عنوان يك جريان فكري و اعتقادي همواره در طول تاريخ اسلام، در قالب انديشه هاي مختلف مطرح و در عرصه هاي اجتماعي، فرهنگي و اخلاقي تاثيرگذار بوده است. ملاصدرا (979-1050ق) در اغلب آثار خود وارد بررسي و نقد اين جريان و تبعات آن، در جامعه زمان خود مي شود. مسئله اصلي براي او نقد الهيات ظاهرگرايانه است كه فهم دين را محصور در سطح ظاهري نصوص و عمل ديني را محصور در فقه فردي كرده است. در اين پژوهش با روش اسنادي و تحليل محتوا و توصيف گرايانه، به بررسي اينگونه تبعات مي پردازيم و خواهيم ديد كه ملاصدرا زمانه خود را در اثر فراگير شدن جهل، تعصب، رياكاري، از بين رفتن اخلاق و فضيلتهاي اصيل انساني، گسترش فساد و دنياگرايي، پيدايش شبه علما، جايگزيني فقه صرفاً فردي به جاي فقه اجتماعي، از ميان رفتن عدالت و گسترش ظلم، زمانه انحطاط و انحراف از مسير اصلي زندگي مي داند.