تأثير آموزش‌هاي پژوهش محور بر خودراهبري دانش‌آموزان دختر پايه نهم

مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش پژوهش محور بر خودراهبري دانش‌آموزان دختر پايه نهم شهرستان تنكابن انجام شد. پژوهش حاضر شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين مطالعه دانش‌آموزان دختر پايه نهم شهرستان تنكابن بود. حجم نمونه شامل 40 دانش‌آموز بود كه به شيوه تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي، انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها، پرسشنامه خودراهبري در يادگيري فيشر و همكاران (2001) بود. دانش‌آموزاني كه يك نمره انحراف استاندارد پايين‌تر از ميانگين داشتند به‌طور تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. برنامه آموزش پژوهش محور با گروه آزمايش، به مدت هفت جلسه و هر جلسه يك ساعت كار شد اما در گروه كنترل هيچ‌گونه آموزشي صورت نگرفت. در پايان از هر دو گروه پس‌آزمون به عمل آمد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري نشان داد آموزش پژوهش محور بر رغبت به يادگيري، خودكنترلي و خودمديريتي دانش‌آموزان دختر پايه نهم شهرستان تنكابن مؤثر است (0.05 P). درنتيجه، به‌منظور افزايش خودراهبري دانش‌آموزان پيشنهاد مي‌شود از روش آموزش پژوهش محور و ساير شيوه‌هاي فعال استفاده شود.