تاب‌آوري ساختمان‌هاي مهم شهر همدان در برابر سيلاب با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري ليزرل

در اين تحقيق، براي دستيابي به مدل تاب‌آوري ساختمان‌هاي واجد اهميت در برابر سيل، ابتدا دارايي‌هاي شهر با استفاده از معيارها و زيرمعيارهاي سطح‌بندي شناسايي شده و در بستر GIS مكان‌نمايي شدند. سپس با كمك نرم‌افزار HecRAS جريان رودخانه‌ها، مدل‌سازي شد و بازه‌هاي فاقد ظرفيت گذردهي سيلاب تعيين و در بستر GIS مشخص شد و با انطباق هر دو لايۀ مراكز ثقل آسيب‌پذير، مؤلفه‌هاي تاب‌آوري ساختمان احصا ‌شد. با استفاده از مدل تحليل عاملي ساختاري و نرم‌افزار مدل‌سازي ليزرل مشخص شد كه مؤلفه‌هاي سازگاري‌– انعطاف، اتصال بازخورد ايمن شكست، وابستگي به اكوسيستم‌هاي محيطي، تنوع، يادگيري حافظه پيش‌بيني، عملكرد، سرعت پاسخگويي، افزونگي قطعه‌بندي، تدبير، و استحكام، متغيرهاي اثرگذار بر تاب‌آوري ساختمان در سيلاب هستند. پس از مدل‌يابي تاب‌آوري ساختمان‌ها، با استفاده از روش TOPSIS, AHP و تعيين ايده‌آل مثبت و راه‌حل ايده‌آل منفي، تاب‌آوري ساختمان‌ها نمره‌دهي شد و مشخص شد كه بيشترين مقدار ايده‌آل مثبت مربوط به شاخص افزونگي تعادل با اثرهاي بالقوه آبشاري است كه مقدار آن برابر 0.257 است و كمترين مقدار ايده‌آل منفي هم مربوط به شاخص مقاومت در برابر سطحي از تنش است كه مقدار آن برابر 0.02 است.