كاركردشناسي قصه‌هاي «زنجيروار» در رشد فكري كودكان با تأكيد بر نظريات برونو بتلهايم (تحليل موردي قصۀ «پيرزن»)

قصه هاي عامه توانايي آن را دارند تا فرايند رشد، ظرفيت هاي ذهني و همچنين هوش كلامي كودكان را وسعت ببخشند. در اين مقاله به بررسي نوعي از قصه هاي عامه با عنوان »قصه هاي زنجيروار « پرداخته مي شود و براي نمونه قصۀ »پيرزن «، از قصه هاي عاميانۀ لرستان، با روش توصيفي ـ تحليلي و البته كيفي موردبررسي قرار مي گيرد. پيش‌فرض مقاله اين است كه قصه‌هاي زنجيروار مي توانند حس تعليق و انتظار كودكانه را بر انگيزند و او را براي شنيدن حلقۀ عدي قصه مشتاق كنند و با اين شگرد ساختاري، فرايند بلوغ و بسط فكري و شناخت‌شناسي كودك را سرعت ببخشند. نظم و توالي شكلي و البته محتوايي موجود در قصه هاي زنجيروار موجب مي شود تا كودك مهارت هاي اجتماعي، جامعه پذيري و شركت در فرايند كسب هويت جمعي را تمرين كند. در اين قصه ها، فرايندهاي تجريدي چون خلقت، آفرينش و همچنين نظام احسن و عِلّي حاكم بر جهان، به صورتي زنجيروار و باورپذير در اختيار كودك قرار مي‌گيرد. اين قصه ها بيش از هر چيز بر ضرورت آشنايي كودك با فرايند مشاركت در كنش‌هاي جمعي، كسب هويت مشترك، تقويت روحيۀ تعاون و همكاري اجتماعي، تأكيد دارند. از آنجاكه پرورش و تقويت روحيه و بسط شخصيت جمع گرا براي كودكان اهميت زيادي دارد، شايسته است كه اين گونه از قصه هاي زنجيروار در مراكز پيش‌دبستاني و دبستاني مورداستفادۀ متوليان آموزش و پرورش قرار گيرد.