سياست و اداره: تمايز و همپوشي

رابطه مستخدمان اداري و مقامات سياسي و گستره اختيارات اين دو در سياستگذاري و اداره از موضوعات مهم حكمراني در دوران معاصر است. بي ترديد سياست، اداره نيست و سياستمدار با مامور اداري يا مستخدم كشوري متفاوت است. بنابراين در ظاهر، مشكلي در تشخيص و تمايز سياست و اداره وجود ندارد. با اين حال، تشخيص مرز دقيق سياست و اداره و چرايي وجود چنين مرز و تمايزي خوب روشن نيست. تمايز سياست و اداره بر يك منطق پيشيني استوار نيست؛ ولي واقعيت موجود در اغلب دولتهاي مدرن است. در واقع، از نظر مفهومي، نهادي و عاملان فردي كم و بيش ما شاهد تمايز و در عين حال تلاقي و همپوشي ميان سياست و اداره ايم و اين مقاله به شيوه اي تحليلي توصيفي به تحقيق اين موضوع اختصاص دارد. به گمان نويسنده ارزش هاي مقرر در يك قانون اساسي مردم سالار و تاكيد آن بر ارزش هايي چون عدالت، مردم سالاري، مسئوليت پذيري، خود گرداني و اخلاق مداري مي تواند دلايل كافي براي حفظ تمايز و در عين حال برقراري تعامل سازنده ميان سياست و اداره فراهم مي كند. هرچند ترسيم فواصل و نقاط تمايز، همپوشي و تعامل ميان اين دو عرصه «حكمراني و خدمت» به ويژگي منحصر قانون اساسي گرايي و سنت اداري در هر كشور بستگي دارد.