بررسي و تحليل نمادگرايي در نداي آسماني

«نداي آسماني»، صدايي است كه توسط جبرئيل و هنگام ظهور امام مهدي(عج) سر داده مي‌شود و همه مردم آن را خواهند شنيد و بدين وسيله ظهور حضرت به جهانيان اعلان مي‌شود. در اين مورد كه نداي آسماني صوتي است كه به صورت حقيقي و اعجازگونه و توسط جبرئيل به گوش جهانيان مي‌رسد يا اين‌كه به صورتي نمادين و سمبليك بوده و مراد صدايي مهيب و امري طبيعي است كه به واسطه برخي انفجارها رخ مي‌دهد؛ و يا نمادي براي هشدار و عذاب الاهي است؛ ديدگاه‌هاي مختلفي مطرح است. پژوهش حاضر به صورت توصيفي- تحليلي و به روش كتابخانه‌اي به تبيين نمادين نداي آسماني پرداخته و در صدد پاسخ به اين سؤال اصلي است كه آيا در نداي آسماني نمادگرايي قابل تبيين و توجيه است؟ دلايلي مانند كيفيت گسترش نداي آسماني، محتواي ندا و امكان استعمال نمادين نداي آسماني در معناي هشدار و عذاب الاهي براي نمادگرايي در نداي آسماني مطرح شده است؛ ولي هيچ‌يك از قوت كافي برخوردار نيست. بنابراين، ديدگاه نمادين در نداي آسماني مورد پذيرش نيست.