بررسي تأثير تمرين مقاومتي درونگرا و برونگرا بر روي سرعت هدايت پتانسيل عمل تارهاي عضلاني عضله چهار سر ران

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير 8 هفته تمرين مقاومتي درونگرا و برونگرا روي سرعت هدايت پتانسيل عمل تارهاي عضلاني عضله چهار سر ران بود. روش شناسي: 30 نفر از پسر غيرفعال (سن: 3.1±22.2 سال؛ وزن:8.6±71.3 كيلوگرم و قد: 0.1±1.76 متر) براي اين پژوهش انتخاب شدند. آزمودني ها به صورت تصادفي به دو گروه تمرين درونگرا (15 نفر) و تمرين برونگرا (15 نفر) تقسيم شدند. حداكثر انقباض ارادي (MVC) و سيگنال الكتروميوگرافي سطحي قبل و بعد از هشت هفته تمرين برونگرا و درونگرا با شدت 80 درصد يك تكرار بيشينه، از عضله چهار سر ران ثبت گرديد. براي تجزيه تحليل داده ها از تجزيه تحليل واريانس چند طرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد كه MVC اكستنشن زانو بعد از هشت هفته تمرينات مقاومتي درونگرا و مقاومتي برونگرا به طور معناداري افزايش يافت (0.001=P). همچنين ميزان افزايش در فركانس توان ميانه و سرعت هدايت پتانسيل عمل تارهاي عضلاني بعد از هشت هفته تمرينات مقاومتي برونگرا به طور معناداري بزرگتر از ميزان افزايش آن بعد از تمرينات مقاومتي درونگرا بود (0.05˂P). نتيجه‌گيري: در مجموع افزايش بزرگتر در حداكثر انقباض ارادي اكستنشن زانو همراه با افزايش در فركانس توان ميانه و سرعت هدايت پتانسيل عمل تارهاي عضلاني بعد از تمرينات مقاومتي برونگرا، بيانگر سازگاري بهتر و فراخواني بيشتر تارهاي عضلاني تند انقباض در اثر تمرينات مقاومتي برونگرا مي باشد.