تأثير 12 هفته تمرينات ورزشي هوازي بر روي رفتارهاي افسردگي و سطوح هورمون‌هاي تستوسترون و كورتيكوسترون در رت‌هاي نر مبتلا به آلزايمر

هدف: با توجه به نقشي كه هورمون‌ها در ميزان افسردگي ناشي از بيماري آلزايمر دارند و همچنين تاثيري كه تمرينات ورزشي بر سطوح ترشح هورمون‌ها در بدن دارند، هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير 12 هفته تمرينات ورزشي هوازي بر روي رفتارهاي افسردگي و سطوح هورمون‌هاي تستوسترون و كورتيكوسترون در رت هاي نر مبتلا به آلزايمر بود. روش شناسي: بدين منظور 40 سر رت نر ويستار با ميانگين سني 8 هفته‌ و با ميانگين وزني 33±237 گرم بطور تصادفي در چهار گروه 10 سري شامل: كنترل، ورزش، آلزايمر و ورزش +آلزايمر قرار گرفتند. براي القا آلزايمر، مقدار 3 ميلي‌گرم بر كيلوگرم استرپتوزوتوسين در حجم 5 ميكروليتر آب مقطر استريل در ناحيه بطن مغز تزريق شد. پروتكل تمريني به مدت 12 هفته، پنج جلسه در هفته و 30 دقيقه در هر جلسه با سرعت 10 متر بر دقيقه از هفته اول تا ششم و سرعت 12 متر بر دقيقه از هفته هفتم تا دوازدهم اجرا شد. در انتهاي دوره تمريني آزمون‌‌هاي ترجيح ساكارز و شناي اجباري به عنوان تست‌هاي برآورد افسردگي انجام شد. پس از تكميل تست‌هاي رفتاري، اندازه‌گيري سطوح هورمون‌هاي تستوسترون و كورتيكوسترون به روش الايزا انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه 12 هفته تمرينات ورزشي سبب كاهش معني‌دار زمان بي‌تحركي در تست شناي اجباري و افزايش معني‌دار آزمون ترجيح ساكارز (0.001=P) در رت‌هاي مبتلا به آلزايمر شده است. همچنين يك دوره تمرينات ورزشي هوازي سبب افزايش معني دار هورمون‌ تستوسترون (0.006=P) و كاهش معني‌دار هورمون كورتيكوسترون (0.006=P) در رت‌هاي مبتلا به آلزايمر شده است. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه تمرين هوازي دويدن روي تردميل، با افزايش سطوح تستوسترون و كاهش كورتيكوسترون بر رفتارهاي مربوط به افسردگي در موش هاي صحرايي مبتلا به بيماري آلزايمر موثر بوده است.