مقايسه «بسته درماني تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد» با «درمان شناختي رفتاري» بر افسردگي و هموگلوبين گليكوزيله در زنان مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: ديابت از بيماري‌هاي مزمن مي باشد كه تمام جنبه هاي زندگي فرد را تحت تاثير قرار مي‌دهد. پژوهش حاضر با هدف مقايسه »بسته درماني تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « با »درمان شناختي رفتاري « بر افسردگي و هموگلوبين گليكوزيله در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر به روش نيمه تجربي 3 گروهي با پيش آزمونها پس ازمون و پيگيري 2 ماهه اجرا شد. 47 زن مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه كننده به درمانگاه تخصصي ديابت شهيد اصغر شعباني در شهر اصفهان در سال 1396 به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. سپس با انتساب تصادفي ساده و استفاده از روش قرعه‌كشي در 3 گروه درمان، »درمان تلفيقي، درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « و »درمان شناختي ـ رفتاري « و كنترل جايگزين شدند. داده‌ها با پرسشنامه جمعيت شناختي، »سياهه افسردگي بك « (Beck Depression InventoryII) و آزمايش هموگلوبين گليكوزيله (HbA1C) جمع آوري شد. هر 2 گروه جداگانه 10 جلسه 2 ساعت در هفته مداخله درماني دريافت كردند. گروه كنترل هيچ گونه مداخله درماني دريافت نكرد. داده ها در نرم افزار اس پي اس اس نسخه24 تحليل شد.يافته ها: نمره افسردگي شركت كنندگان گروه هاي مداخله در پس آزمون »درمان تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « و »درمان شناختي رفتاري «، كاهش معنا داري نسبت به گروه كنترل داشتند (0.05 P). همچنين، تأثير روش »درمان تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « به طور معنا داري بيشتر از »درمان شناختي رفتاري « بر افسردگي بود (0.05 P). اما در مورد هموگلوبين گليكوزيله نتايج نشان داد كه نمره شركت كنندگان گروه هاي مداخله در پس آزمون »درمان تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « و »درمان شناختي رفتاري «، تفاوت معنا داري نسبت به گروه كنترل نداشتند (0.05 p). نتيجه گيري: »درمان تلفيقي درمان متمركز بر شفقت و درمان پذيرش و تعهد « و »درمان شناختي رفتاري « افسردگي را در بيماران مبتلا به ديابت كاهش داد. بنابراين، بكارگيري از اين روش براي كاهش افسردگي در بيماران مبتلا به ديابت پيشنهاد مي گردد.