نسبت دين و اسطوره از منظر مكس مولر

پيوند دين و اسطوره در يك بستر علمي، راهي را گشوده است كه بشر با گام نهادن در آن مي‌تواند با مجموعه‌اي از باورها آشنا شود و تا حدي، منشأ آن‌ها را دريابد. اين اتفاق از اواخر قرن هجدهم سرعت بيشتري به خود گرفت و با ظهور دانشمندان نام آشنايي در سده‌هاي بعد، جنبه‌هاي پنهان اسطوره و دين بيشتر نمايان شد. بدون شك يكي از آن چهره‌هاي نام آشنا، مكس مولر است. مولر از پيشگامان مطالعات علمي و تطبيقي دين و اسطوره در قرن نوزدهم و متأثر از فيلولوژي، ايده‌آليسم، پوزيتيويسم و باورهاي شرقي به خصوص هند بود. او نظريه‌هاي قابل تأملي را در ارتباط با اسطوره و دين مطرح كرد كه مورد توجه و نقد بسياري از دانشمندانِ هم ‌عصرش قرار گرفت. در اين مقاله سعي شده است با توجه به جايگاه و نقش مكس مولر در مطالعات مربوط به اسطوره و دين، نسبت آن دو در نگاه مولر به شيوۀ‌ توصيفيتحليلي مورد بررسي قرار بگيرد. مكس مولر ريشۀ اسطوره را در نام‌گذاري پديده‌هاي طبيعي مي‌دانست و معتقد بود دين (فرم ديني) با مقدّس شدنِ «نام» بوجود مي‌آيد، يعني از دل اسطوره. او به امر نامتناهي باور داشت اما منشأ آن را طبيعت مي‌دانست.