درد عشق؛ كند و كاوي پيرامون عشق در ذهن و زبان مولوي وحافظ

عشق يكي از مهم‌ترين عناوين شعر فارسي است و در ساحت ادبيات از ماهيت و انواع و موضوعات پيراموني آن سخن رفته و مضامين عالي و تعابير زيبايي را به وجود آورده است. مولانا جلال الدين مولوي، شاعر و عارف قرن هفتم هجري، از جمله شاعران و عرفاي بنامي است كه تصاوير زيبا و متفاوتي از مسأله عشق در آثار خود به نمايش گذاشته است. اين مقاله از طريق كتابخانه‌اي و اسنادي و روش توصيفي-تحليلي، اين موضوع را مورد واكاوي قرار داده است. داده‌ها حاكي از آن است كه جايگاه عشق در اشعار او بسي والاست و از اقسام زميني و فرازميني بحث شده. او عشق زميني را سايه يا واسطه عشق ملكوتي مي‌داند. از نظر مولوي عشق در همه هستي سريان دارد. وي به دنبال بزرگاني همچون سنايي و عطار و نظامي زواياي كم‌تر كاويده‌اي از موضوع عشق را در برابر ديدگان افراد قرار داده. طرح اين مسأله عاشقانه كه شاعر بايد با قهر و لطف معشوق مدارا نمايد و اندوهبار نگردد از ويژگي‌هاي اوست.