شناسايي روابط شاخص‌هاي مؤثر خشم اخلاقي رهبر و سرپرستي خصمانه بر اعتماد كاركنان به رهبر

هدف از اين پژوهش شناسايي روابط شاخص‌هاي مؤثر خشم اخلاقي رهبر و سرپرستي خصمانه بر اعتماد كاركنان به رهبر در درمانگاه ابوتراب شيراز با استفاده از مدل‌يابي ساختاري تفسيري است. اين پژوهش توصيفي و همبستگي در فضاي‌ مطالعات كيفي است. نمونه آماري اين پژوهش شامل 12 نفر از مديران مياني با تجربه كاري بالاي 10 سال است كه در معرض خشم اخلاقي رهبر و سرپرستي خصمانه بودندو زيردستاني براي‌ انجام امور عملياتي داشتند. از تكنيك بهترين بدترين براي وزن‌دهي به عوامل، از روش مولتيمورا براي اولويت‌بندي و در نهايت از روش مدل‌يابي ساختاري تفسيري براي سطح‌بندي آن‌ها استفاده شده است. طبق نتايج به‌دست آمده از تحليل داده‌هاي اخير، در مجموع 19 متغير در 10 سطح (سطح اول: پذيرش ريسك پرخاشگري مشروع از سوي‌ رهبري؛ سطح دوم: عدم سكوت به‌منظور صيانت از افراد، عصبانيت با انگيزه اثرگذاري مثبت اجتماعي؛ سطح سوم: بي‌احترامي به كاركنان؛ سطح چهارم: تضعيف عزت نفس، كوچك كردن افراد در جمع كاركنان، شرمسار كردن كاركنان، محدود كردن ارتباط كاركنان؛ سطح پنجم: سوءاستفاده از نقاط ضعف كاركنان، بدگويي از كاركنان، عدم سكوت در مقابل زير پا گذاشتن انصاف و عدالت؛ سطح ششم: دروغگويي، خالي كردن خشم بر كاركنان؛ سطح هفتم: تمسخر كاركنان؛ سطح هشتم: كم‌محلي و بي‌ارزش خواندن كاركنان؛ سطح نهم: نقض پيمان با كاركنان، پرخاش نسبت به ناديده گرفتن ارزش‌ها و اصول اخلاقي‌، فحاشي به كاركنان؛ سطح دهم: ورود به حريم خصوصي كاركنان) به‌عنوان شاخص‌هاي خشم اخلاقي رهبر و سرپرستي خصمانه شناسايي شدند.