تأثير تمرين مقاومتي، تستوسترون و گرده خرما بر بيان ژن‌هاي آديپونكتين و GLUT4 و فعاليت نشانگران استرس اكسيداتيو بافت چربي موش‌هاي صحرايي

سابقه و هدف: استفاده از تستوسترون انانتات در بين ورزشكاران، به‌ويژه رشته‌هاي مقاومتي افزايش يافته است. مطالعه حاضر به مقايسه اثرات مستقل و تعاملي تمرين مقاومتي، تستوسترون و عصاره گرده نخل خرما بر بيان ژن‌هاي آديپونكتين و GLUT4 و همچنين برخي شاخص‌هاي فشار اكسايشي در بافت چربي قهوه‌اي موش‌هاي صحرايي نر مي‌پردازد. مواد و روش‌ها: 36 موش صحرايي نر به گروه‌هاي كنترل، تمرين، عصاره گرده لقاح خرما، تستوسترون انانتات، عصاره گرده لقاح خرما+تمرين و تستوسترون انانتات + تمرين تقسيم شدند. گروه‌هاي تمريني، برنامه تمرين مقاومتي را به مدت چهار هفته (5 روز در هفته) اجرا نمودند. در روزهاي تمرين، عصاره گرده لقاح خرما و تستوسترون (با دوزهاي به‌ترتيب 100 و mg/kg2) به موش‌هاي گروه‌هاي مربوطه خورانده شد. 48 ساعت پس از آخرين مداخله، حيوانات قرباني شدند و بافت چربي قهوه‌اي از نظر ميزان بيان ژن‌هاي آديپونكتين و GLUT4 و فعاليت سوپراكسيدديسموتاز (SOD) و مالون دي آلدهيد (MDA) بررسي شد. يافته‌ها: تمرين مقاومتي موجب افزايش بيان ژن‌هاي آديپونكتين و GLUT4، افزايش فعاليت SOD و كاهش فعاليت MDA بافت چربي قهوه‌اي شد. تستوسترون باعث افزايش SOD و كاهش MDA بافت چربي قهوه‌اي شد. گرده خرما موجب افزايش بيان ژن‌هاي آديپونكتين، افزايش فعاليت SOD و كاهش فعاليت MDA بافت چربي قهوه‌اي شد. استفاده هم‌زمان از تمرين و تستوسترون/گرده خرما اثر هم‌افزايي نسبت به مداخله تستوسترون و گرده خرما به‌تنهايي بر MDA بافت چربي داشت. استنتاج: نتايج مطالعه حاضر، فرضيه استفاده از گرده نر نخل خرما به‌عنوان يك ماده طبيعي به‌جاي تستوسترون سنتتيك را تقويت مي‌كند.