واكاوي چندمعنايي واژگاني و نحوي در ترجمه‌هاي معاصر قرآن كريم

چندمعنايي به‌معناي اراده همزمان چند معنا از لفظ واحد، يكي از مباني زبان‌شناختي مورد اختلاف در قرآن است كه به دو نوع واژگاني و نحوي تقسيم مي‌شود. با فرض پذيرش اين مبنا، به‌دليل نقش ترجمه در ابلاغ پيام قرآن، چگونگي اعمال آن در ترجمه اهميت مي‌يابد. اين پژوهش درصدد است با روش توصيفي-تحليلي، علاوه بر يافتن شيوه درست اعمال چندمعنايي در ترجمه قرآن، ديدگاه برخي مترجمان را در اين موضوع بررسي كند. براي ترجمه عبارات چندمعنا به‌منظور پرهيز از كژتابي و ريزش معنا با لحاظ معيارهايي چون عدم تعارض معاني با يكديگر و با دلايل قطعي، چند معنا با حرف ربط «و» بيان مي‌شود. از ميان مترجمان مورد بررسي، مشكيني و مكارم كه به پذيرش چندمعنايي تصريح كرده‌اند و نيز رضايي، اين مبنا را با گستره‎ها و شيوه‌هاي متفاوتي در ترجمه كرده‌اند. صفوي كه براساس الميزان چندمعنايي را نمي‌پذيرد و معزّي و فولادوند، هيچ‌گاه در ترجمه يك عبارت چند معنا بيان نكرده‌اند.