بررسي تأثير توانمندسازي كاركنان بر رفتار نوآورانه با نقش ميانجي مسرت و پيامدهاي مثبت آن

هدف: اين پژوهش با تمركز بر مسرت كاركنان به نقش ميانجي آن در رابطه ميان توانمندسازي و رفتار نوآورانه كاركنان و همچنين تعلق خاطركاري و رضايت شغلي به‌عنوان دو پيامد مثبت آن، كه تأثيرگذار بر  عملكرد بهينه كاركنان است، مي‌پردازد.‌طراحي/ روش‌شناسي/ رويكرد: اين پژوهش از حيث هدف، كاربردي و از نظر روش، پيمايشي ـ تحليلي است و كاركنان شهرداري مشهد جامعه آماري پژوهش را تشكيل ‌مي‌دهند. براي تجزيه‌و‌تحليل داده‌هاي جمع‌آوري‌شده از مدل معادلات ساختاري و نرم افزار AMOS و SPSS استفاده شده‌ است.يافته‌هاي پژوهش: نتايج مؤيد نقش ميانجي مسرت در رابطه ميان توانمندسازي با دو متغير رضايت شغلي و تعلق‌خاطركاري است. همچنين، تأثير ‌مسرت كه منتج از توانمندسازي كاركنان است، بر رفتار نوآورانه با نقش ميانجي رضايت شغلي و تعلق‌ خاطركاري نيز مورد تأييد قرار گرفته ‌است.محدوديت‌ها و پيامدها: جامعه مورد مطالعه محدود به كاركنان شهرداري است و تعميم‌پذيري نتايج اين پژوهش، به سازمان‌‌هاي مشابه اين سازمان امكان‌پذير است.پيامدهاي عملي: با توجه به پيامدهاي مثبت توانمندسازي كاركنان در بهره‌وري، مديران شهري مي توانند با تفويض اختيار و استقلال عمل، از يك سو موجبات مسرت و رضايت كاركنان را فراهم آورند؛ و از سوي ديگر با استفاده از حس اعتماد ايجادشده امكان بهره‌گيري از ايده‌هاي نوآورانه در انجام كار را فراهم آورند.ابتكار يا ارزش مقاله: مطالعات پيشين بر رابطه مستقيم بين توانمند‌سازي كاركنان و رفتار نوآورانه متمركز بوده است و در آن‌ها به چگونگي اين تأثير پرداخته نشده است. پژوهش حاضر به نقش هيجانات مثبت و به‌طور خاص مسرت، كه حاصل از توانمندسازي افراد است، پرداخته است.