ترسيمي از رابطه عدالت و امنيت در نظام اسلامي با تاكيد بر انديشه امام خميني

هدف پژوهش حاضر پاسخ به اين سوال اساسي است كه ديدگاه شيعه در ترسيم رابطه عدالت و امنيت، با تاكيد بر انديشه امام خميني، كدام مقوله تقدّم، تأخر و يا همراهي را دارد؟ روش پژوهش كيفي از نوع تحليل اسنادي بوده و نتايج نشان داد كه عدالت نه به عنوان معارض امنيت، بلكه عدالت به عنوان عرصه و زمينه ظهور و بروز امنيت سياسي اجتماعي است. از سوي ديگر، امنيت بايد بستر نشر و گسترش عدالت باشد. در انديشه امام خميني فقط حكومتي عادل كه داراي انگيزه‌هاي الهي، اخلاقي و مبتني بر ارزش‌هاي معنوي و انساني باشد، مي‌تواند امنيت را برقرار و جامعه را مديريت و اصلاح كند. در تاريخ معاصر مبتني بر رويكرد اجتهادي امام خميني، اصل عدالت از جمله اصولي است كه دخالت دادن آن به حيات انساني و معقول فقه منتهي مي‌شود. ايشان استفاده از اين اصل را هم در تئوري و نظريه‌پردازي و هم در عرصه تطبيق، مبناي كار خود قرار داده است. به علاوه اينكه حاصل بررسي انديشه امام خميني نشانه‌هاي بسياري پيرامون هم‌راستايي عدالت و امنيت در انديشه اسلامي و تفكر و عمل ايشان دارد.