چالش‌هاي معرفتي در حكمراني فناوري و ارائۀ راهكارهايي براي جمهوري اسلامي ايران

تكنولوژي به عنوان يك پيشران اساسي در حوزه هاي خط‌مشي‌گذاري نظام علم و نوآوري پيامدهاي زيادي، بر عرصه‌هاي مختلف پيشرفت در كشور داشته و سرعت و شتاب روزافزون توليد، تكامل و انتقال تكنولوژي اهميت ضرورت شناخت تحولات و تغييرات در اين عرصه را دو چندان نموده و فقر دانشي و نظري نسبت به ماهيت تكنولوژي، كاركردها وپيامدهاي آن، بسترساز پديده تأخر مديريتي و سياستي در اين عرصه شده است. هدف از انجام اين پژوهش شناسايي چالشهاي معرفتي حكمراني تكنولوژي و ارائه راهكارهايي براي جمهوري اسلامي ايران است. بر همين اساس سوال اين پژوهش بدين صورت طرح مي‌گردد كه «بر اساس پژوهش‌هاي انجام گرفته، چالشهاي معرفتي در حكمراني تكنولوژي چيست و چه راهكارهايي براي جمهوري اسلامي ايران ميتوان ارائه داد؟». روش انجام پژوهش بصورت تحليل اسنادي و تحليل مضمون بوده و از پژوهش‌هاي انجام گرفته در حوزه مطالعات علم، تكنولوژي و جامعه در بازه 10 سال اخير بهره‌گيري شده است. از جمله مهمترين چالشهاي بنيادين در حكمراني تكنولوژي مي‌توان به ابهام معرفت شناختي در ماهيت و فلسفه تكنولوژي، تكنولوژي و سلطه سياسي، تكنولوژي و زوال اجتماعات واقعي، جبرگرايي تكنولوژيك، سيطره تكنولوژي بر فرهنگ (تكنوپولي)، تكنولوژي و قدرت تغييردهندگي، تكنولوژي و گسترش نابرابري ، تكنولوژي و هنجارسازي، تكنولوژي و تغيير الگوي توسعه اقتصادي، تكنولوژي و شكل گيري جهان مركز – پيرامون، تكنولوژي و ازخودبيگانگي، تكنولوژي و تغيير الگوي مصرف، تكنولوژي و پيامدهاي اخلاقي، تكنولوژي و تغيير سبك زندگي و ... اشاره نمود كه در محورهاي چالشهاي فلسفي و معرفتشناختي، چالشهاي فرهنگي اجتماعي، چالشهاي سياسي و چالشهاي اقتصادي قابل تفكيك و دسته‌بندي است.