مقايسه اثربخشي روش‌هاي تدريس همياري و فراشناخت بر باورهاي انگيزشي و يادگيري خودگردان در دانش‌آموزان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي روش هاي تدريس همياري و فراشناخت بر باورهاي انگيزشي و يادگيري خودگردان در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه منطقه لوداب انجام شد.روش: پژوهش از نوع تمام آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كلية دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه منطقه لوداب در سال تحصيلي 1399-1398 بودند كه از بين آنان تعداد 60 نفر به‌صورت خوشه اي مرحله اي انتخاب و به‌صورت گمارش تصادفي در 3 گروه روش تدريس همياري، روش تدريس فراشناخت و كنترل گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). دو گروه آزمايش، آموزش هاي مبتني بر روش هاي تدريس همياري و فراشناخت را توسط يك معلم در 10 جلسه يك‌ساعته به مدت 2 ماه دريافت كردند درحالي‌كه آزمودني هاي گروه كنترل آموزش هاي مرسوم خود را در كلاس درس دنبال كردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه راهبردهاي يادگيري خودگرداني پينتريچ و ديگروت (1990) بود كه طي دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون تكميل شد.يافته‌ها: نتايج تحليل كواريانس چند متغيري نشان داد كه روش‌هاي مداخله (روش تدريس همياري و فراشناخت) بر متغيرهاي باورهاي انگيزشي و يادگيري خودگردان مؤثر بودند (0.01 P). همچنين نتايج مقايسه تأثير روش‌هاي تدريس همياري و فراشناخت بر باورهاي انگيزشي و يادگيري خودگردان نشان داد، آموزش روش هاي تدريس همياري و فراشناخت در تأثيرگذاري بر اين متغيرها تفاوت معناداري نداشته اند.نتيجه‌گيري: بنابر نتايج به‌دست‌آمده از مطالعه حاضر، مي‌توان نتيجه گرفت روش هاي تدريس همياري و فراشناخت مي‌تواند باعث بهبود باورهاي انگيزشي و يادگيري خودگردان دانش آموزان شود.