بررسي مصاديق فرهنگ ايراني در شعر عربي

زبان‌هاي عربي و فارسي دو زبان اصلي فرهنگ و تمدن اسلامي به شمار مي‌روند، و از چندين سده پيش از ظهور اسلام، داد و ستدهاي فرهنگي بين اين دو زبان برقرار بوده است. از ورود واژگان فارسي به عربي گرفته تا بازتاب آيين‌ها و سنّت‌هاي ايراني در شعر عربي دوره پيش از اسلام نمونه‌اي از تعامل زبان‌هاي عربي و فارسي است؛ امّا اوج حضور فرهنگ و تمدن ايراني در شعر عربي به دوره عباسي برمي‌گردد، به طوري كه تعاملات ادبي، فرهنگي، و تمدّني ايران و جهان عرب بيش از پيش رونق گرفت و از امتزاج فرهنگ‌هاي ايراني و عربي، فرهنگ و تمدن غنيّ اسلامي شكل گرفت. اگرچه قرآن و سنّت پيامبر (ص) پيوند دهنده ملّت‌هاي ايران و عرب است و بين اين دو ملّت روابط ناگسستني برقرار كرده است، امّا متأسفانه در دوره معاصر، روابط ادبي ايران و جهان عرب تحت تأثير ملاحظات سياسي و دخالت بيگانگان و استعمارگران قرار گرفته، و رونق و شكوه گذشته را از دست داده است. مقاله حاضر با رويكرد تحليلي به دنبال بررسي تاريخچه روابط ادبي و فرهنگي ايران و جهان عرب طي ادوار گذشته است؛ از سوي ديگر تلاش مي‌كند تا به ريشه‌يابي علل ضعف در روابط ادبي اين دو زبان بپردازد.