بررسي علت تنوع ساختواژي در صفات فاعلي زبان فارسي

هدف مقالۀ حاضر بررسي تنوع ساختواژي در ساخت صفت فاعلي فارسي است. براي اين منظور ابتدا الگوهاي ساختواژي صفت فاعلي ارائه‌شده در آثار پژوهشگران پيشين جمع‌آوري شد و مورد نقد قرارگرفت. سپس براي رفع نقايص تحليلهاي پيشين، صفت فاعلي در چارچوب رويكرد تازه‌ي"ساخت و تعبير" ارائه شد چرا كه مشخص شد علت تنوع ساختواژي در صفت فاعلي، نقش‌آفريني كاربرد به عنوان اساس مفهوم‌سازي در زبان است؛ بدين معنا كه گوينده با بهره‌گيري از كاربرد و ايجاد تعامل ميان آن با معنا، يك ساخت تازه خلق و شنونده در يك رابطۀ كلامي، آن ساخت را تعبير مي‌كند و بدين گونه مفهوم‌سازي صورت مي‌گيرد. در تمام الگوها، فاعليت معناي محوري است اما هر بار گوينده بخشي از توان منظوري خود را با آن پيوند مي‌زند و صورت متفاوتي را با معناي تازه‌اي به شكل يك ساخت متفاوت توليد مي‌كند، طوري‌كه ساخت نو ضمن حفظ معناي محوري خود، كاركرد جديد هم مي‌يابد.