بررسي و نقد مؤلفه هاي سبكي در "قصيده بائيه" شريف رضي

بدون عنوات

سبك­­ شناسي به عنوان جديدترين شيوه نقد و تحليل متون از كارآمدي قابل توجّهي برخودار است. اين شيوه نه فقط در نقد جديد بلكه در نقد قديم هم توسط ناقدان سرشناسي چون جاحظ و أبوهلال عسكري، عبدالقاهر جرجاني و ديگران مطرح و معيارها و عناصر آن كشف و بررسي شده است. اين پژوهش قصد دارد تا به تحليل قصيده بائيه شريف رضي، كه قصيده­اي كلاسيك و محكم بر پايه اصول شعري دوره جاهلي است بر پايه مؤلفه ­هاي سبكي مشهور كه در نقد قديم و نقد جديد (از قبيل، مطلع و مقطع، صور خيال، عنصر عاطفه و...) مطرح بوده را مورد مطالعه قرار دهد. شاعر در اين قصيده­ ي غرّا با سبك و اسلوبي جزيل و حماسي، به حسب و نسب خود فخر ورزيده است و معاني متعالي و نابي به كار برده است. قصيده­ي مورد نظر از معاني بلند و از انسجامي محكم برخوردار است، كما اين­كه ويژگي­هاي بلاغي، واژگاني و آوايي قصيده در پي انتقال مضمون فخر و خودستايي است و هارموني زيبايي ميان محتوا و عناصر ساختاري قصيده برخوردار است. روش نقد در اين مقاله روش توصيفي تحليلي است كه در پي كشف و بررسي مهم­ترين عناصر و ويژگي­هاي سبكي قصيده است.

not abstract