بررسي مقايسه‌اي اثربخشي زوج‌درماني هيجان محور و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر صميميت زوجين ناسازگار

Compare the effectiveness of emotion-focused couple therapy and acceptance and commitment therapy in marital intimacy of incompatible couples

مقدمه: يكي از علل اصلي طلاق ناسازگاري زوجين است بنابراين طراحي و اجراي مداخلات مؤثر بر كاهش ناسازگاري زوجين مي‌تواند نقش پيشگيري‌كننده از اين معضل اجتماعي داشته باشند بنابراين اين مطالعه با هدف مقايسه اثربخشي زوج‌درماني هيجان محور و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر صميميت زوجين ناسازگار صورت گرفت. روش پژوهش: در اين مطالعه نيمه آزمايشي از ميان مراجعه‌كنندگان به مركز مشاوره خانواده شهر تربت‌جام تعداد 24 زوج ناسازگار روش هدفمند بر اساس معيارهاي ورود به مطالعه انتخاب و در سه گروه به‌صورت تصادفي جايگزين شدند. گروه اول (8 زوج) كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند، گروه دوم (8 زوج) كه زوج‌درماني هيجان محور را دريافت مي‌كردند و گروه سوم كه گروه گواه بود (8 زوج) و در بازه زماني مطالعه هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. هر سه گروه قبل و بعد از مداخله با پرسشنامه‌ استاندارد صميميت باگاروزي ارزيابي شدند. داده‌هاي به دست آمده در نرم‌افزار آماري SPSS20 با روش‌هاي آماري توصيفي و كوواريانس تجزيه تحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها حاكي از اين بود كه زوج‌درماني هيجان محور و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميزان صميميت اثربخشي معناداري داشتند (0/05

Introduction: Incompatibility leads to negative outcomes for couples and family members. Therefore, this study aims to compare the effectiveness of emotion-focused couple therapy and acceptance and commitment therapy in marital intimacy. There was confusion and intimacy between incompatible couples. Methods: In this quasi experimentl study among couples reffered to family therapy center of Torbat-jam cituy, 24 incompatible couples selected through purposive methods based on inclusion criteria and randomly replaced in three groups. The first group (8 couples) who received acceptance and commitment treatment, the second group (8 couples) who received emotion-focused couple's therapy, and the third group who was the control group (8 couples) did not receive any intervention during the study period. All three groups evaluated before and after the intervention with standard questionnaire of Bagarozi intimacy. Descriptive statistics and covariance analyzed. Results: The results showed that emotion-based couple therapy and therapy based on acceptance and commitment had a significant effect on intimacy (P <0.05). Comparison of two groups of emotion-focused couple therapy and therapy based on acceptance and commitment showed that these two groups are significantly different in terms of effectiveness on the intimacy (P <0.05). Emotion-focused couple therapy showed higher effectiveness than acceptance and commitment therapy. Conclusion: Therefore, it can be concluded that emotion-focused couple therapy, acceptance, and commitment therapy are effective in increasing intimacy of incompatible couples. It is recommended to use a combination of approaches according to therapeutic goals.