بررسي رابطه شيوه فرزندپروري والدين با رفتارهاي پرخطر در دانش آموزان مقطع متوسطه مشگين شهر

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي رابطه شيوه فرزندپروري والدين با رفتارهاي پرخطر و تعيين نقش پيش بيني كنندگي شيوه فرزندپروري والدين در رفتارهاي پرخطر در بين در دانش آموزان مقطع متوسطه مشگين شهر مي باشد. روش تحقيق مورد استفاده از نوع توصيفي– همبستگي و جامعه آماري تحقيق تمامي دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه مشگين شهر و نيز والدين آنان مي باشد (14300 نفر) كه با توجه به جدول كرچسي- مورگان و به شيوه نمونه گيري تصادفي طبقه­اي از بين دانش آموزان دختر و پسر تعداد 380 نفر به عنوان نمونه نهايي تعيين گرديد. ابزار تحقيق پرسشنامه هاي رفتارهاي پرخطر، زاده محمدي و احمدآبادي و شيوه فرزندپروري بامريند مي باشد.جهت آزمون فرضيات تحقيق از آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون همزمان استفاده شد. نتايج به دست آمده نشان داد كه بين شيوه فرزندپروي سهل­گير والدين با رفتارهاي پرخطر دانش­آموزان رابطه مثبت معنادار و بين شيوه فرزندپروي مقتدرانه والدين با رفتارهاي پرخطر دانش آموزان رابطه منفي معنادار وجود دارد(0/05>P). همچنين شيوه هاي فرزند پروري مقتدرانه، بطور منفي پيش بيني كننده رفتارهاي پرخطركلي است(0/01p≤، 0/596- =β).