دفاعي از اصلگرايي اخلاقي راسي در تقابل با خاصگرايي جاناتان دنسي

Moving from Ross's Principlism to Moderate Principlism in Moral Reasoning

هدف پژوهش حاضر، دفاعي از اصل‌گرايي در استدلال اخلاقي است. براين‌اساس، كبراي استدلال را يك اصل اخلاقي تشكيل مي‌دهد؛ اما همچنين موقعيت و وضعيتي كه فعل در آن قرار دارد، مي‌تواند مقدمۀ ديگر استدلال به شمار آيد. در اين پژوهش، ابتدا گزارشي از اصل‌گرايي راسي ارائه مي‌شود، سپس نقدها و اعتراضات دنسي بر رويكرد راس دربارۀ اصل‌گرايي تبيين مي‌شود. درادامه، ضمن نقد خاص‌گرايي دنسي، دوباره به اصل‌گرايي راسي پرداخته و از آن دفاع خواهد شد. نتيجۀ اين مباحث اين خواهد بود كه در يك استدلال اخلاقي بايد همۀ جوانب، اعم از اصل و موقعيت و وضعيت را در نظر گرفت و رويكردهاي مطلق‌گرايي افراطي و اصل‌گرايي اخلاقي حداكثري موفق نيستند؛ زيرا دستِ‌كم نمي‌توانند مشكل تعارض اخلاقي را حل كنند.

The present study aims to defend moderate moral principlism in moral reasoning. According to this type of principlism - in a moral argument - although one of the premises of the argument is a moral principle, the position and situation in which the action is performed can be considered as another premise of the argument. To clarify and defend this principlism, it is necessary to analyze and examine competing approaches such as racial originality and moral particularism to provide a basis for endorsing this view. In this research, first, a report on Ross's principlism and his definition of principlism is presented. Dency's critiques and objections to Ross's definition are then expressed, and at the same time, Dency's particularism is examined. Finally, moderate moral principlism is defended. The result of the above arguments will be that in a moral argument all aspects must be considered - including principle, position and situation - and the approaches of extreme absolutism and moral principlism are not maximally successful, because at least they cannot solve the problem of moral conflict.