تعيين‌كننده‌هاي اقتصادي ـ اجتماعي قصد و رفتار فرزندآوري در مردان شهر تهران

فرزندآوري فرايندي زوجي است، اما به نقش مردان در ادبيات و تحقيقات باروري به‌ندرت توجه شده است. هدف اين مقاله بررسي تعداد فرزندان قصدشده و زنده‌به‌دنياآمده و شناسايي تعيين‌كننده‌هاي اقتصادياجتماعي آن‌ها در مردان متأهل شهر تهران بوده است. داده‌ها برگرفته از پيمايش سبك زندگي متأهلان و ۶۱۹ مرد متأهل كه زنان ايشان در سنين باروري بوده، تجزيه و تحليل شده‌اند. براساس نتايج ميانگين تعداد فرزندان قصدشده ۸۹/۱ و ميانگين تعداد فرزندان زنده‌به‌دنياآمده ۳۷/۱ بوده است. ۱/۲۵ درصد فرزندي ندارند و ۳/۴۷ درصد دو فرزند زنده به‌دنياآمده و بيشتر دارند؛ درحالي‌كه فقط ۸/۳ درصد قصد دارند بدون فرزند باشند و ۶/۷۰ درصد قصد دارند، دو فرزند و بيشتر داشته باشند. ويژگي‌هاي اقتصادي ـ اجتماعي مردان با قصد و رفتار باروري رابطۀ منفي دارد و اين يافته منطبق با الگوي باروري مردان در كشورهاي درحال‌توسعه بوده است. با توجه به رابطۀ مثبت ميان پايگاه اقتصادي ـ اجتماعي مردان با تعداد فرزندان قصدشده و زنده‌به‌دنياآمده در كشورهاي توسعه‌يافته و رابطۀ منفي در مطالعۀ حاضر، اجراي بسته‌هاي سياستي با ابعاد مختلف فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي كه در آن اقشار مختلف با ديدگاه‌ها و پايگاه اقتصادي ـ اجتماعي متفاوت و متنوع لحاظ شده باشند، ضروري به نظر مي‌رسد و در راستاي افزايش فرزندآوري كارآمد خواهد بود.