شناسايي بسترهاي گرايش به اعتياد در استان لرستان (با تأكيد بر رويكرد سنخ‌شناسي كيفي)

پژوهش حاضر با هدف كشف بسترهاي گرايش به اعتياد در استان لرستان به روش تحليل تماتيك انجام گرفته است. جامعۀ مورد مطالعه، معتادان و خانواده‌هاي آن‌ها هستند كه از ميان آن‌ها به روش نمونه‌گيري هدفمند، 64 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. روش گردآوري داده‌ها، مصاحبۀ عميق است و متن مصاحبه‌ها به‌وسيلۀ نرم‌افزار NVivo8 كدگذاري شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان داد افراد در اثر دو گروه مكانيسم به اعتياد گرايش يافته‌اند: 1. مكانيسم‌هاي سوق‌دهنده (متغيرهاي زمينه‌اي فردي، متغيرهاي زمينه‌اي خانوادۀ پدري، پايگاه اقتصادياجتماعي، وجود الگوي آلوده، درد جسمي و روحي، ناكامي عشقي، تحصيلي، شغلي و مالي، ناآگاهي و ضعف جامعه‌پذيري، ضعف پيوند والدين ـ فرزندان، جدايي شامل غربت، طلاق خود/والدين و مرگ عزيزان، نداشتن پايبندي به هنجارها، ناكارآمدي قوانين حقوقي) و 2. مكانيسم‌هاي جذب‌كننده (دسترسي به مواد مخدر، كاميابي جسمي، جنسي و روحي، كنجكاوي، سرگرمي و خوداثباتي). نتيجۀ تحقيق بيانگر آن است كه به‌منظور پيشگيري از اعتياد بايد به‌موازات تضعيف و حذف مكانيسم‌هاي سوق‌دهنده، به تقويت و تأمين مكانيسم‌هاي جذب‌كننده در حيطۀ جاذبه‌هاي سالم پرداخت.