استفاده از مصاحبۀ شناختيِ نوين با قربانيان و شاهدانِ جرائم در ارتقاي حقوق درماني

زمينه و هدف: هنگامي كه جرم اتفاق مي‌افتد، هدف اوليۀ پليس، حل جرم و ادراك اين جنايت است. اين پژوهش با هدف نقش مصاحبۀ پليس در حل جرم و ارتقاي سلامت روان‌شناختي قربانيان و شهود انجام مي‌شود. در پژوهش حاضر، پروتكل مصاحبۀ شناختي به عنوان روشي براي تحقق اين اهداف معرفي شد. روش: اين پژوهش به دو صورت ميداني و كتابخانه‌اي صورت گرفت. جامعۀ پژوهش حاضر شامل كليۀ پرونده‌ها و مصاحبۀ جاري در حالِ انجام پليس آگاهي تهران بزرگ (آگاهي فاتب) و نمونۀ پژوهش حاضر شامل 20 مصاحبۀ جاري در حالِ انجام پليس در نيمۀ دوم سال 97 بود كه اين نمونه به شيوۀ هدفمند انتخاب شد. يافته‌ها: نتايج تحليل‌ها حاكي از اين بود كه در مصاحبه‌هاي مرسوم بازجويي پليس از شاهدان و قربانيان، مواردي از مصاحبۀ ايده‌آل و مطلوب همچون منابع ذهني محدود، پرسشگري سازگار با شاهد، بازيابي چندگانه، دست‌كم گرفتن يادآوري سازا و مشاركت فعال شاهد وجود داشت و مصاحبه‌هاي صورت گرفته از اين نظر مطلوب به نظر مي‌رسيدند. نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه قربانيان و شاهدان، مهم‌ترين منبع اصلي براي حل پرونده‌هاي جنايي هستند، اخذ اطلاعات از آن‌ها بايد به‌صورت كاملاً حرفه‌اي و با مهارت بالا انجام شود و بازپرس‌هاي پليس بايد به بهترين شكل ممكن تربيت شوند. لذا شايسته است اين حوزه به‌صورت مستمر در حال آموزش، پيشرفت و توسعه باشد.