نقش ابراز وجود و كمال‌گرايي در انعطاف‌پذيري كنشي كاركنان يك واحد نظامي

پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش ابراز وجود و كمال‌گرايي در انعطاف‌پذيري كنشي كاركنان يك مجموعه‌ي نظامي انجام شد. طرح پژوهش توصيفي مقطعي است و بدين منظور از 100 نفر پرسنل دو مجموعه‌ي نظامي، تعداد 80 نفر از كاركنان به صورت نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي جرأت‌ورزي گمبريل و ريچي (1975)، كمال‌گرايي مثبت و منفي تري‌شورت و همكاران (1995) و انعطاف‌پذيري كنشي كانر و ديويدسون (2003) پاسخ دادند. تجزيه و تحليل داده‌ها نيز با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون خطي چندگانه به روش‌ ورود همزمان و با نرم‌افزار SPSS20 انجام شد. بين ابراز وجود و كمال‌گرايي مثبت با انعطاف‌پذيري كنشي كاركنان رابطه مستقيم و بين كمال‌گرايي منفي و انعطاف‌پذيري كنشي يك رابطه‌ي غيرمستقيم و معني‌دار وجود دارد (01/0P lt;). تحليل رگرسيون نشان داد كه كمال‌گرايي مثبت (β=0.034, P=0.005) و منفي (β=0.19, P=0.004) و ابراز وجود (β=0.20, P=0.007) مجموعاً 27 درصد از تغييرات در انعطاف‌پذيري كنشي را پيش‌بيني مي‌نمايند. پرسنل مجموعه‌هاي نظامي مي‌توانند با ارتقاي مهارت ابراز وجود و نيز كمال‌گرايي مثبت، خودكارآمدي شخصي را افزايش داده و با پيشگيري از كمال‌گرايي منفي، انعطاف‌پذيري كنشي خود را بيفزايند.