نمود دستوري در فارسي بر پايۀ نظريۀ صرف توزيعي

نمود، نظامي دستوري است كه با زمان در پيوند است و بر اساس آن، گوينده مي تواند چگونگي توصيف ماهيت زماني يك موقعيت را برگزيند. جايگاه ساختاري نمود و تعامل آن با فرافكن هاي نقش نمايِ ديگر بر پايۀ نظريۀ نحوبنياد صرف توزيعي، موضوعي است كه در اين پژوهش به آن پرداخته مي شود. با فرض اينكه گروه فعلي در زبان فارسي، داراي ساختاري سه لايه اي است و گروه ريشه، گروه فعلي كوچك و گروه جهت را در بر دارد، و با استناد به فرايندهاي پسانحوي ادغام صرفي و هم‌جوشي كه صرف توزيعي به آن قائل است، نشان خواهيم داد كه فرافكن نمود بر فراز فرافكن جهت و ذيل فرافكن زمان قرار دارد. افزون بر اين، همين فرايندهاي پسانحوي نشان مي دهند كه فرافكن نمود ناقص نسبت به نمود كامل، رابطۀ نزديك تري با فعل دارد.