واكاوي انسان‌شناسي جنايي از منظر بزه‌ديده شناسي اوليه دركيفر قصاص با تكيه‌بر انديشه‌هاي امام خميني (س)

هدف از پژوهش تحليلي-توصيفي حاضر تبيين انسان شناختي-جنايي در حوزه بزه‌ديده شناسي اوليه در كيفر قصاص با تأكيد بر آراي امام خميني است. اين مقاله تمسك به نظريات انتخاب عقلاني و نظريه شتاب دهندگي بزه ديدگي و قاعده اقدام و تحريك‌كنندگي و اقوي بودن سبب از مباشر با ويژگي‌هاي خاص احكام تعبدي، بزه ديدگي بزه ديدگان منفعل و بي‌تقصير و محرك را در آراي امام خميني تبيين مي‌نمايد. بزه ديدگي در قصاص بسته به اباحه فعل جاني و هدر بودن خون مقتول و مهدورالدم بودن اعم از مطلق يا نسبي نظير دفاع مشروع و قتل همسر در فراش اجنبي و يا رابطه ابوت و بنوت، رضايت بزه‌ديده در قتل، عدم‌تساوي بزهكار و بزه‌ديده در عقل و دين در بزه ديدگي مؤثر است. تفاوت انسان‌شناسي جنايي اگوست كنت با نظرات الهي فقه اماميه و اسلام كه در آراي امام منعكس گرديده، در جبر و تجربه‌گرايي صرف و تك‌بعدي قلمداد كردن انسان توسط اگوست كنت و انسان‌شناسي ديني و جامع‌العلوم دانستن قرآن و روايات، با راهنماياناني مصون از خطا و اشتباه، در اسلام است.