رهيافت آمايش مناطق مرزي در استان كرمانشاه از نگاه توسعه و امنيت پايدار

تحقق توسعه و امنيت پايدار در برنامه‌ريزي‌هاي راهبردي نيازمند شناخت تنگناها و پتانسيل‌هاي توسعه‌اي در چارچوب رويكرد آمايشي است به گونه‌اي كه با ساماندهي فعاليت‌ها، امكانات و زيرساخت‌ها، اهداف متفاوت اقتصادي، اجتماعي، سياسي امنيتي، دنبال مي‌شود. اگر كارگزاران در برنامه‌ريزي‌هاي راهبردي، با يك ديدگاه عادلانه و شناخت آينده‌نگرانه نسبت به مناطق مرزي در زمينه تحقق توسعه پايدار و آن روي سكه يعني امنيت پايدار ننگرند، در اين مناطق، شاهد تهديداتي عليه منافع ملي خواهيم بود. هدف از پژوهش حاضر بررسي و تحليل وضعيت آمايش سرزميني از نگاه توسعه و امنيت پايدار در استان كرمانشاه به عنوان يك منطقه‌ي مرزي است. با توجه به ماهيت موضوع و اهداف تحقيق، نوع پژوهش كاربردي بوده و روش بررسي آن توصيفي تحليلي است كه به  منظور دست‌يابي به اطلاعات مورد نياز و جمع آوري داده‌ها از روش كتابخانه‌اي استفاده شده است. نتايج پژوهش حاضر حاكي از آن است كه با توجه به اينكه ميان آمايش مناطق مرزي و ايجاد توسعه و امنيت پايدار رابطه و پيوند ناگسسته‌اي حاكم است و اين اصل با نظر به شرايط موجود اقتصادي، اجتماعي، سياسي امنيتي استان كرمانشاه نشان مي‌دهد كه اين رابطه ضعيف و در اولويت برنامه‌ريزي‌هاي راهبردي متوليان امر نمي‌باشد.