پيش‌بيني نگرش مثبت به بزهكاري بر اساس خود دلسوزي، هوش معنوي و خود‌ آگاهي شناختي در دانش‌آموزان مقطع متوسطه

هدف مطالعه، بررسي نقش خود دلسوزي، هوش معنوي و خودآگاهي شناختي در پيش بيني نگرش مثبت به بزهكاري در دانش آموزان مقطع متوسطه بود. روش پژوهش از نوع توصيفي همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه‌ي دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول و دوم شهر اردبيل كه در نيمسال اول سال تحصيلي 1394-1395 مشغول تحصيل بودند (17500=N). از اين جامعه، نمونه‌اي به حجم 300 نفر(78 نفر دختر، 222 نفر پسر)، با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شده و داده هاي مورد نياز با استفاده از مقياس سنجش نگرش به رفتارهاي بزهكارانه فضلي، پرسشنامه هوش معنوي سالوي و ماير، مقياس خود دلسوزي نف، پرسشنامه خود آگاهي شناختي ريلو واليك جمع آوري شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها، از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين خود دلسوزي، هوش معنوي و خود آگاهي شناختي با نگرش مثبت به بزهكاري رابطه منفي معنادار وجود دارد (0.05 p). نتايج نشان داد كه خود دلسوزي، هوش معنوي و خود آگاهي شناختي با تبيين 6 درصد از واريانس نمره كل نگرش مثبت به بزهكاري و 11 درصد از واريانس خرده مقياس هاي خود دلسوزي قابليت پيش بيني متغير ملاك را دارد (0.05 p). اين يافته ها ضرورت توجه جدي برنامه ريزان، مشاوران و مسئولين امر را به موضوع نگرش مثبت به بزهكاري دانش آموزان نشان داده و تلويحاتي را براي استفاده از مداخلات مربوط به خود دلسوزي، هوش معنوي و خود آگاهي شناختي جهت پيشگيري از پيامدهاي منفي نگرش مثبت به بزهكاري به دنبال دارد.