ظرفيت هاي قانون اساسي در مسير دستيابي به دولت مطلوب اسلامي

بر اساس آموزه هاي حقوق اساسي، قانون اساسي طرح كلي نظام هاي سياسي، اقتصادي، حقوقي، و ساير نظام هاي اجتماعي (نظير خانواده، آموزش، و مراقبت سلامت) در جامعه است. اين پژوهش با استفاده از مطالعات كتابخانه اي و رويكردي توصيفي- تحليلي مي كوشد تا به ظرفيت ها و اصول بنيادي از قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران بپردازد، كه به رغم اهميت فزاينده در مسير دستيابي به دولت مطلوب اسلامي هنوز به تمامي محقق نشده اند و قابليت هاي منحصر به فرد آن ها مورد غفلت واقع شده است. در اين راستا، گفتار حاضر طيفي از مسايل مبتلابه جامعه و سپهر سياسي ايران را، از جمله حدود آزادي هاي شهروندي و مسايل اقتصاد سياسي، به ويژه با تمركز بر دو اصل سوم و چهل و چهارم قانون اساسي بررسي مي كند. يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه به كارگيري خصلت هاي انعطافي، زايشي و تفسيري قانون اساسي امكان تفسير و قرايتي نوين را فراهم مي كند؛ تفسير و قرايتي كه در مسير دستيابي به اهداف تشكيل دولت مطلوب اسلامي است و همواره از سوي صاحب نظران و متفكران اسلامي مورد تاكيد قرار گرفته است.

no abstract