پيشگيري از طريق بازدارندگي پليسي

افزايش ارتكاب جرم، به ويژه جرائم خشن و نيز ناكارآمدي و يا بازدارندگي به مفهوم سنتي آن، منجر به افزايشِ تمايل به اصلاح ظرفيت هاي اجراي قانون و استفاده از سرمايۀ اجتماعي و ظرفيت سازماني جامعۀ مدني با توجه به توانايي آن در مبارزه با جرائم سازمان يافته شده است؛ به گونه اي كه راهكارهاي بازدارندگي پليسي به طور روزافزون در زمينۀ پيشگيري و كنترل برخي جرائم از جمله خشونت باندي و گروهي، عرضۀ آشكار و عمومي مواد مخدر و نيز تكرار جرم، به طور خاص بكار برده مي شود. از جمله مشخصه هاي بازدارندگي پليسي، افزايش احساس خطرِ اعمال عمليات اجرايي در مقابل ارتكاب جرم براي مجرمان و ساير اعضاي جامعه و نيز در دسترس بودن كمك هاي اجتماعي براي هدفگيري گروه ها و افراد مجرم است. نويسنده، براي تعيين تأثير راهكارهاي بازدارندگي پليسي بر جرم، برخي موارد به كارگيري آن و نتايج حاصل را مورد بررسي قرار داده است كه حسب آن، مشخص شده است كه راهكارهاي بازدارندگي پليسي در كاهش جرائم متوسط مؤثر بوده و به طور قابل ملاحظه اي منجر به كاهش خشونت مي شود. لذا، بايد در سياست گذاري توسط متخصصان مورد توجه قرار گيرند.