بررسي اثربخشي طرح واره درماني بر تعديل طرح واره هاي ناسازگار اوليه انزواي اجتماعي و بيگانگي و نقص و شرم در مادران داراي فرزند نوجوان با اختلال سلوك و تعارض با مادر

فاقد عنوان لاتين

هدف از پژوهش حاضر ، تعيين اثربخشي طرح واره درماني بر تعديل طرح واره هاي ناسازگار اوليه در مادران داراي فرزند نوجوان با اختلال سلوك و تعارض با مادر بود. اين پژوهش در قالب يك پژوهش نيمه آزمايشي با گروه گواه و در چهارچوب يك طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون براي دو گروه آزمايشي و گواه اجرا شد. جامعه ي آماري شامل كليه مادران داراي كودكان مبتلا به اختلال سلوك و تعارض با والدين (مادر) ساكن شهر تهران در سال 1400 را تشكيل دادند .وحجم نمونه 32 نفر كه روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و سپس به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي (16 نفر ) و كنترل (16 نفر) جايگزين شدند.در اين پژوهش از پرسشنامه طرحواره يانگ (1998) استفاده گرديد و مداخله طرح واره درماني به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي در گروه آزمايش انجام گرديد. داده هاي پژوهش با استفاده آزمون تحليل كواريانس چند متغيري(مآنكوا ) مورد تحليل قرارگرفت. نتايج تحليل كواريانس نشان داد كه طرح واره درماني در سطح ( 1679/848=P<0/01 ، F) طرح واره هاي ناسازگار اوليه (انزواي اجتماعي و بيگانگي و نقص و شرم) در مادران داراي فرزند نوجوان با اختلال سلوك و تعارض با مادر در شهر تهران در مرحله پس آزمون اثرمعناداري داشته است . بنابراين با عنايت به معني دارشدن فرضيه پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه در اين پژوهش، طرح واره درماني توانسته است طرح واره هاي ناسازگار اوليه (انزواي اجتماعي و بيگانگي و نقص و شرم ) در مادران داراي فرزند نوجوان با اختلال سلوك و تعارض با مادر را تعديل دهد.

فاقد چكيده لاتين