اندازه گيري بايستگي وجود پير و مرشد در طريق سير و سلوك

اهل معرفت در طول تاريخ عرفان اسلامي بر ضرورت وجود شيخ و مرشد براي سالك تأكيد كرده­اند. آنها براي اثبات اين نگاه خود، گاهي به آيات و روايات و گاهي به سيره رسول گرامي اسلام (ص) تمسك جسته و گاهي اين مسأله را از باب قاعده عقلي رجوع به اهل خُبره لازم دانسته­اند. از ديگر استدلال­هاي ايشان آن است كه داشتن استاد موجب سرعت سير سالك گشته و او را از انحرافات پيش­رو مصونيت مي­بخشد. با توجه به دو معيار مي­توان اندازه دلالت استدلال­هاي فوق را بر بايستگي وجود پير و مرشد در طريق سير و سلوك سنجيد: اول: آن كه استاد تقسيم مي­شود به استاد خاص و استاد عام. و دوم: آن كه عارفان در ضرورت وجود شيخ براي سالك، ميان سالك مبتدي و سالك پيشرفته تفاوت­هايي قائلند. با توجه به دو معيار پيش­گفته، پيروي از استاد خاص يعني امام معصوم در همه مراحل سير و سلوك ضروري است. و اما در مورد استاد عام حائز شرايط، دنباله­روي از او در چارچوب شرع براي سالكي كه در مراحل پيشرفته سلوكي است اجتناب ناپذير مي­باشد. و اما ابتداي سلوك به هيچ وجه متوقف بر داشتن چنين استادي نيست.

No abstract