كار بست تساهل و مدارا در مدل حكمراني امام خميني(ره)

مقاله پيش‌رو،با فرض اينكه نظريه مدارا راه‌حلي بنيادين براي دستيابي به اهداف نظام سياسي و پذيرش متقابل مدني است و همچنين در آثار امام خميني(ره) جايگاهي خاص دارد، مي‌خواهد با بررسي عقبه نظري مدارا در تمدن اسلامي و غربي، آن را در انديشه امام پيگيري و برجسته كند. حقوق افراد و چگونگي تعامل با ديگري يكي از وجوهات انديشه امام خميني (ره) است كه با رعايت و رسميت‌يافتن حقوق و آزادي‌هاي مدني در قول و فعل ايشان جلوه‌گر مي‌شود. بررسي آثار امام خميني(ره)، نشان مي‌دهد كه ايشان در آراي خود به تبيين چرايي تعامل مدارامحورانه در يك جامعه و تأثيرات آن در حيات اجتماعي و مذهبي پرداخته است و همچنين با سنت سياسي رفتاري‌شان عملاً نشان داده‌اند كه منش خشونت‌محورانه نه‌تنها تأثيري در اصلاحِ فردي و اجتماعي ندارد بلكه منشأ مفاسد بزرگ‌تر و پيچيده‌تر نيز مي‌شود. اين مفهوم در انديشه امام بر مدارا از يك مفهوم پارادايميك منتزع از متون ديني شكل گرفته و از منظر اخلاق سياسي و فلسفه سياسي، جزء لاينفك حاكميت ديني و يك فضيلت اخلاقي و اصل حقوقي سياسي است كه در عمل به زندگي صلح‌آميز افراد و گروه‌ها با عقايد متفاوت و شيوه عمل متمايز در درون يك جامعه معين اجازه ظهور و بروز مي‌دهد؛ لذا شيوه مناسبي براي تأسيس سرمايه اجتماعي در جامعه و كاهنده تنش‌هاي اجتماعي و سياسي بين‌گروهي است. روش تحقيق در اين مقاله مقايسه‌ايتحليلي است كه با بررسي تاريخي سير مفهوم در دو تمدن اسلامي و غربي و سپس تحليل آن در انديشه امام نهايتاً به اين نتيجه‌گيري رسيده كه توسل و تأسي به انديشه و عمل سياسي امام مي‌تواند راه‌حل مناسبي براي بسياري از مشكلات امروزين تمدن اسلامي-ايراني باشد.