اثربخشي طرح‌واره درماني گروهي بر ميزان پرخاشگري و اميد به زندگي افراد اقليت جنسي دچار اختلال دوقطبي

هدف: هدف پژوهش اثر بخشي طرح‌واره درماني گروهي بر ميزان پرخاشگري و اميد به زندگي افراد اقليت جنسي دچار اختلال دوقطبي بود. روش: روش پژوهش شبه آزمايشي با گروه آزمايش و گروه گواه، طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري دو ماهه و جامعه آماري 62 فرد مراجعه‌كننده به مركز مشاوره اقليت‌هاي جنسي در سال 1397 بود. از اين جامعه 30 فرد به شيوه هدفمند انتخاب و به شكل تصادفي 15 نفر در هر يك از دو گروه آزمايش و گواه گمارش شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه پرخاشگري باس و پري (1992) و اميد به زندگي اشنايدر (1991) و نيز برنامه مداخله طرحواره درماني يانگ، كلوسكو و ويشار (2003) بود كه در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي گروهي به گروه‌ آزمايش ارائه و داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط تحليل شد. يافته‌ها: نتايج حاكي ازتأثير مداخله طرحواره درماني بر پرخاشگري (5.33 =F، 0.028 =P) و اميد به زندگي (4.62 =F، 0.040 =P) و پايداري اين تأثير در مرحله پيگيري بود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش شواهدي را پيشنهاد مي‌كند كه مداخله طرحواره‌ درماني براي كاهش پرخاشگري و بهبود اميد به زندگي روش مناسبي است؛ بنابراين مي‌توان از آن در جهت بهبود وضعيت رواني افراد با اقليت جنسي استفاده كرد.