اميدي تهراني،كهن‌گراي نوجوي (بررسي زندگي و شعر يكي از شاعران كم‌شناخته شده جريان‌ساز قرن دهم)

ديوان اميدي از مهم‌ترين سند ابطال اين دعوي است كه توجه به شعر پيشينيان از دورة بازگشت شروع شده است؛ چراكه در بسياري از نسخه‌هاي خطي و حتي حافظة اديبان سخن‌دان، بخشي از اشعار وي به سبب تتبع گويندگان قديم با شاعران قرن ششم مثل سنايي و ظهير خلط شده است. او ضمن حفظ اسلوب كلاسيك قصيده‌سرايي توانسته تفنن‌هايي ظريف و خلاقانه‌اي در اين قصيدة ستايشي انجام بدهد. متأسفانه تا چندين سال پس از مرگش، اشعار او پراكنده و نامدون بوده است. در اين پژوهش كه با اتكا به تتبع و تحقيق متون تاريخي و ادبي دست اول و همچنين استقصا در يافتن اشعار وي از بين حدود 40 جنگ خطي و تصحيح و مقابلة آن فراهم آمده، سعي شده است كه تا حد امكان زواياي زندگي اميدي تهراني و ممدوحانش روشن و شعرش نوع‌شناسي شود و به تبع آن تا حدي هم خصوصيات سبكي و بلاغي‌اش آشكار شود و در نهايت جايگاهش در تاريخ ادبيات مشخص شود.