بازشناسي عوامل مؤثر بر ظرفيت‌ پذيري جمعيتي سكونتگاه‌هاي انساني حوزه‌هاي گرم و خشك ايران

مناطق گرم و خشك به‌عنوان مناطقي كه با محدوديت‌هايي در خصوص دسترسي به منابع زيستي روبرو هستند، همواره با تنگناهايي به‌منظور توسعه سكونتگاه‌هاي انساني روبرو بوده‌اند؛ از اين‌روي برنامه‌ريزي براي سكونتگاه‌هاي اين مناطق مي‌بايست دربرگيرنده عوامل خاص آن باشد. پژوهش پيش روي در پي آن است تا ضمن ارائه چارچوبي به‌منظور ارزيابي ظرفيت‌پذيري جمعيتي اين مناطق، بكوشد تا مطالعات آمايش سرزمين را به‌عنوان مهمترين برنامه منطقه‌اي كشور مورد سنجش قرار دهد. نتايج پژوهش حاضر گوياي آن است كه مي‌توان با بهره‌گيري از نظريات الگو واره انسان‌شناساني، عوامل مختلف مؤثر بر ظرفيت‌پذيري جمعيتي در حوزه‌هاي گرم و خشك را در كنار يكديگر قرار داده و با توجه به اهميت و اثر هريك طبقه‌بندي نمود. افزودني است، سنجش مطالعات آمايش سرزمين با استفاده از چارچوب اكتشافي، گوياي آن است كه هرچند اين مطالعات توانسته‌اند بخش قابل‌توجهي از حساسيت‌هاي مذكور را مورد نظر قرار دهند، ولي به‌ واسطه محدوديت‌هايي كه عموماً برگرفته از رويكرد كل نگرانه آنها است، موفق به حصول كامل به اين مهم نگرديده‌اند. از اين‌روي مي‌بايست اين مطالعات از دو جهت فرايندي و مفاهيم توليدي، متناسب با حساسيت‌هاي هر منطقه و به‌صورت خاص حوزه‌هاي گرم و خشك مورد بازنگري قرار گيرند.