پيش بيني استرس والدگري بر اساس فرا والدگري ، شفقت خود و سرزندگي ذهني در مادران داراي كودك مبتلا به نارسايي شنوايي

هدف از اين پژوهش پيش بيني استرس والدگري بر اساس فرا والدگري، شفقت خود و سرزندگي ذهني در مادران داراي كودك مبتلا به نارسايي شنوايي بود. روش پژوهش كمّي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش كليه مادران داراي كودك مبتلا به نارسايي شنوايي شهر تهران در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه 150 نفر از آنها به شيوه نمونه گيري در دسترس وارد پژوهش شدند. شركت كنندگان به پرسشنامه استرس والدگري (آبدين، 1995)، پرسشنامه فراوالدگري (هاوك و هولدن، 2006)، مقياس شفقت خود (نف، 2003) و مقياس سرزندگي ذهني (رايان و فردريك، 1997) پاسخ دادند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندمتغيره تحليل شد. نتايج نشان داد كه بين فراوالدگري، شفقت خود و سرزندگي ذهني با استرس والدگري رابطه منفي و معنادار وجود دارد (0.01 P). نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نيز آشكار كرد كه 66.4 درصد واريانس استرس والدگري به ‌وسيله فرا والدگري، شفقت خود و سرزندگي ذهني تبيين مي شود. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه مي توان با ارتقاء فرا والدگري، شفقت خود و سرزندگي ذهني، استرس والدگري مادران داراي كودك مبتلا به نارسايي شنوايي را كاهش داد.