تاملي بر انتخاب بي تفاوتي در بافت فرهنگي ايران

انسان ها در زندگي روزمره‎شان در موقعيت‎هاي تعاملي متعدد و متنوعي قرار مي‎گيرند و در هركدام از اين موقعيت‎ها با پشتِسر گذاشتن فرايندهايي تصميم مي‎گيرند كه چه واكنشي نشان دهند.انتخابِ‎كنشيِ يك كنش‎گرِ نوعي،در يك موقعيت تعاملي،به سه عامل اصلي يعني ويژگي‎هاي شخصيتي كنش‎گر،موقعيت‎اجتماعي او و پيشينة فرهنگي‎اش، بستگي دارد.اين مقاله درصدد است تا در چارچوب رويكرد روش شناسي مردم و با استفاده از ابزار مصاحبه عميق و نيمه ساختاريافته و مطالعات اسنادي، نشان دهد كه چگونه زنان و مردان طبقه متوسط ساكن شهر تهران كه بين 30 تا 40 سال سن دارند، در زندگي روزمره و در جريان تعاملات‎شان با ديگران، تصميم مي‏گيرند كه نسبت به يك وضعيت نامطلوب خاص «بي‎تفاوت» باشند و نسبت به وضعيت ديگر بي تفاوت نباشند.يافته ها نشان داد كه منطق انتخاب بي‎تفاوتي در ميان مصاحبهشوندگان،حول سه مسئلة اصلي يعني مسئلة تشخيص(حق/باطل)؛ مسئلة مصلحت(بقا/ويراني) و مسئلة نتيجه(اثربخشي/بيهودگي) صورت بندي مي‎شود.كشف فهم مشترك افراد از هركدام از اين مسائل، مدخلي براي كشف حوزه‎هاي تقابل نمادين فرهنگي مؤثر بر انتخاب بي‎تفاوتي در جامعه مورد مطالعه است.