واكاوي ايقاع نبر و تنغيم در جزء 30 قرآن كريم

ساختار زبان قرآن كريم، يك ساختار موسيقايي است كه با بهره ­گيري از بهترين و جذاب­ترين روش­ ها به انتقال پيام و محتواي ديني پرداخته است. اين جنبة اعجازي قرآن به دو ايقاع بيروني و دروني تقسيم مي­ شود و داراي چنان بافت شگفت ­انگيزي است كه در هر دوره­اي بي‌نظير مي ­نمايد. جستار حاضر درصدد است تا با رويكرد توصيفي ـ تحليلي به دو نوع از انواع ايقاع بيروني (نبر و تنغيم) كه كاركرد فونيمي دارند، بپردازد تا جايگاهشان را در تلاوت قرآن كريم و ارتباطشان را با محتواي ديني آيات نشان دهد. نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه استعمال درست نبر و تنغيم در قرآن كريم، از يك‌سو سبب موسيقايي شدن آيات مي‌شود و از سويي ديگر مخاطب را در درك صحيحِ محتوا و معاني آيات ياري مي­ كند.