مقايسه‌ي انتقادي مباني دولت مدرن با انديشه‌هاي هايدگر (تمهيدي براي گذار از دولت مدرن به دولت اسلامي)

دولت مدرن و نقد فلسفي آن، همواره بحث رايج محافل سياسي و فلسفي بوده است. به‌عنوان‌مثال هايدگر به‌عنوان يكي از منتقدان مدرنيته، اشكالات بسياري نسبت به ساختار و كارآمدي مدرنيته و دولت برآمده از آن دارد. مهم‌ترين نقد وي به روش‌شناسي پوزيتويستي و رابطه‌ي سوژه ابژه محوري آن بازمي‌گردد. پژوهش حاضر با هدف فهم دولت آرماني هايدگر با روشي تحليلي و تطبيقي، علاوه بر تبيين و تحليل مؤلفه‌هاي دولت مدرن، اين موارد را با شاخص‌هاي دولت هايدگري تطبيق داده و درنهايت به اين نتيجه مي‌رسد كه دولت مدنظر هايدگر، دولتي وجودي است كه به‌جاي منِ فردي به «ما»ي جمعي توجه داشته و در آن قدرت به‌جاي يك تكثرگرايي ناقص به يك شخص و يا نخبگان محدود و البته جهت دهنده و راهنما و قابلِ اعتماد وابسته است. مؤلفه‌ي مهم ديگر دولت وجودگرا، قيد زدن به آزادي‌هاي بدون قيد دوره مدرن (در سطوح متفاوت) و درنهايت جلوگيري از استبداد گسترده است. نتيجه آنكه، دولت مدرن به دليل عدم توجه به ذات انسان، به آزادي واقعي انسان‌ها توجه نداشته و به بهانه‌ي تأمين منافع مادي و شخصي انسان، وي را در حصار تنگ ظاهر رها نموده است. با توجه به هژمون شدن انديشه‌ي دولت مدرن در جهان اسلام و ايران، به نظر مي‌رسد، نقد چنين انديشه و ساختاري زمينه را براي نظريه‌پردازي دولت اسلامي فراهم‌ مي‌سازد.